Świadek opowiada o ostatnich latach polskiego Lwowa widzianych z perspektywy dziecka. W swojej wypowiedzi przywołuje obraz rodzinnego domu oraz atmosferę świąt Bożego Narodzenia – wspólne kolędowanie, dzielenie się opłatkiem i pielęgnowane tradycje, które budowały poczucie bezpieczeństwa oraz poczucie wspólnoty. Świadek opisuje również dramatyczne wydarzenia powojenne, w tym przymusową wywózkę ze Lwowa po zakończeniu II wojny światowej. Wspomina pakowanie dobytku, pożegnanie z domem rodzinnym, atmosferę niepewności oraz podróż w nieznane. Relacja ukazuje doświadczenie utraty małej ojczyzny i konieczność rozpoczęcia życia od nowa na terenie powojennej Polski.